Ve yanımda bir kız var. Bütün bu yaptıklarımı beraber yaşarken, gecenin bir yarısı çimlerde ve kaldırım kenarlarında uzanıp birbirimize saçmalarken ve dilediğimiz kadar şımarırken müzik hiç bitmiyor. Çünkü önce, her gün her hafta her yıl, saniye saniye çektiğimiz sıkıntıyı paylaşabilmek bize yetiyor. İlk başta anlamadıklarımızı beraber anlamıyoruz: anlamış oluyoruz. Sonra sorumsuzluklarımızı beraber yerine getirmeyip sorumlu insanlar oluyoruz. “Dün de hiç bir şey yapmadım” bizim için bir “Kımıldamazlar” versiyonu oluyor, hayatımızın yamuk bir yansıması bu; sirkte gibiyiz, güldüren aynalara poz veriyoruz ve bütün seyirciler bize gülüyor. Ya da biz öyle sanıyoruz.

Gün saymak önce cehennemken artık birbirimizin tutsağı olduğumuz bambaşka bir boyutta, beraber tırnak kemiren farelere dönüşüyoruz. Mesela ben sana yapışıyorum bırakmıyorum. Ama bir noktada, ki bu nokta hiç de boş olmayan, hele hiç parlamayan sokaklarda oradan oraya defter/cüzdan mı savurmaktır bilemem, bir gün geliyor ve kaynaktan sessizce ama coşkuyla akan su ilerliyor aşağı doğru, nehir oluyor. Akıntıya kendimizi bırakıyoruz. Rollercoaster misali.

Yüzmeyi biliyor musun?

Zen Dog.

Beril Meşe

(bir ses dalgalanır tavandan çarpar ve geri döner bütün odada yayılır,Her an her yerdedir ses, tırmanır kulaklardan ruha)

(hayaller vardır bir ses gibi tırmanan, tırmanan ve düştükçe tekrar kalkan. Her an her yerdedir hayaller, ve her yerde olmaktır aynı anda düşünceler. Yeni Zelanda’da, İzlanda’da, Hollanda’da, Karadeniz’de, Kabak Koyu’nda.)

(işaretleri izlediğinde de anlayabilirsin ki bunun için doğmuşsun.   Evet, anlıyorum, biraz da sıkılıyorsun:  yanlış zaman yanlış yer.   ama görmüyor musun artık bitti, artık her şey sana kaldı             hayat sana kaldı senin seçimlerinle büyüyor gelişiyor evet ama bedeli var. senin de büyümen gerek: tırmanan, yankılanan ses; dünyayı gezen hayaller; ve Norveç kayalıklarında denizi gören bir kulübede yalın ayak koştururken koyu yeşil düşüncelerinde, senin de bir çuvalı doldurman gerek ki hayat nihayet sana ait olsun.)

Seni ruhsal yolculuğunda yalnız bırakıyorum.

Jim Morrison & Beril Meşe

O çok güzel kulaklıkların verdiği bas vurgularıyla ritmin notalarla birleşip beynimizde oluşturduğu hazzı benimsemek, o olmak. Geniş bir çerçeveden bakınca biraz garip bir görüntü, çok alışıldık da değil ama bana ne? She wants revenge veya morphine eşliğinde enerji patlaması yaşamak gibi olağandışı bir durum, ama eline bir büyüteç al ve bak o zaman işler değişir. Her şey bambaşkadır, aslında karmaşık ve acayip yaratıklar değilizdir, notaların ebediyen sadık sevgilileri olabiliriz ama kuklaları değilizdir.

Biz basitiz. Festivallere gider ayakkabılarımıza bakarız, fotoğraf çekeriz,  blog yazarız. Belki bir derece hipster ruhuna sahibiz ama marjinallik özentisi değiliz. Arada bir, çok fena rezil oluruz, batar çıkar yine batarız. Mutluyken dışarıda çimlerde uzanır, daha çok fotoğraf çeker ve müzik dinleriz. Mutsuzken de yemek yer, oturur boşluğa yakınır birbirimizi dinlemeyiz. Biz 21. Yüzyıl tipi yeni aktivistleriz. Barış ve sevgi varsın gelsin; onu getirmek için uğraşırız, düşünür taşınırız, projeler üretir, yazar, çizeriz. Ama 60ların ruhu geri mi gelsin? Haydi, gelsin bakalım ama biz ipodlarımız, macbooklarımız, elektronik müziğimiz, makyajlarımız giysilerimiz ve hayallerimizle de mutluyuz.

Biz aslında o kadar basitiz ki, hiç de ucube, sahte beat şiiri anti-kahramanları falan değiliz. Sadece konuşan, düşünen, bir şeyler karalayan, gitar çalan, şarkı söyleyen ve delicesine müzik dinleyen, dinlediklerini de çekip çevirirken uyuyakalan çocuklarız.

ama fiziksel bir ışık uyandıramadım

yayından çıkmak istemeyen bir ok gibi aşkımız

hiç bir zaman başlayamadık.

ama üzme kendini, gün gelecek

sen de bulacaksın bir başka yanmayan mum

sönüksün demek değil ki bu

gökyüzü lilayken beraber çimlerde uzanmak gibi romantiksin.

veya pipo içerken yıldızlara bakmak,

yıldızların aydınlığında seni sevmek gibi.